Van oud naar nieuw in Vietnam

Inmiddels is 2015 al even begonnen, maar voor wie we in de wensen zee over het hoofd gezien zouden hebben, we wensen jullie een jaar vol leuke uitdagingen en nieuwe ontdekkingen!
Na vorige jaar in Bali gevierd te hebben besteedden we eind 2014 en begin 2015 in Zuid-Vietnam. Een land dat hoog op onze lijst stond om vanuit België te bezoeken maar nu o zoveel dichterbij op amper 2 uurtjes vliegen...

We startten onze reis in de hoofdstad van het zuiden, Ho Chi Minh City (vroeger Saigon). Voor de mensen die er nog nooit zijn geweest, be prepared, be very prepared! De scooters vliegen je om de oren. Ze zijn werkelijk overal en lappen verkeersregels (als die er al zijn) grondig aan hun laars. Op het voetpad, door het rood, spookrijden, you name it, they do it! HCMC is niet meteen wat we een aanrader zouden noemen want het verkeer zet een serieuze domper op straatbeeld. Gelukkig zaten we in het centrum en konden we zo goed als alles te voet afleggen.

Vanuit HCMC deden we een tweedaagse naar de Mekong Delta. Rustige waterloopjes, say what? De Mekong Delta is hustling en bustling van de lokale industrie (vooral kokos en baksteenproductie maar ook marktjes en dergelijken). De eerste dag stopten we in Benh Tre in een leuke home stay, de tweede dag in Can Tho voor de grootste ochtendmarkt van de streek. De markt is een floating market waar de marktkramers hun producten op een stok binden om zo aan te geven wat ze verkopen zodat je het van ver kan zien.

Op weg naar Benh Tre

Kokosnoten komen aan en worden uit het omhulsel gehaald. Kokos wordt helemaal gebruikt: het omhulsel om touw of matten mee te maken, kokosmelk, het vlees en uiteindelijk de noot zelf als decoratiemateriaal (theepotjes of rijstkommetjes) of indien in de oven gestopt als steenkool

Rijst wordt gekookt en de pap hiervan wordt op matten gegoten om er rijstvellen en daarna rijstnoedels van te maken

Floating market of Can Tho, deze jongen verkoopt drankjes en ananas

jackfruit verkoper (stinkt niet zo erg als durian)

Vanuit HCMC gingen we op zoek naar de rust in Cat Tien national park. Maar eerst bezochten we nog de Cu Chi Tunnels, die gebruikt werden in de strijd tegen de Fransen en de US. Op het propagandafilmpje daterend uit de 60's na zeker een bezoekje waard. In Cat Tien logeerden er in echte bamboe hutjes (leuke ervaring, enkel het bamboe bed was verre van comfortabel). Op gammele fietsjes (tegen hun zin door het parkmanagement ter beschikking gesteld in de hoop dat je een jeep huurt) reden we naar het Crocodile Lake de dag erna om wat krokovriendjes te spotten (en gezien!).

Cu Chi tunnels en de uitleg van de gids over de soorten vallen die men gebruikte om de Amerikanen te verwonden (niet smakelijk...)

Vanuit Cat Tien reden we nog omhoog naar de Central Highlands van Dalat. Dalat is een bergdorpje ontdekt door Louis Pasteur die er een oord zocht om Fransen te laten genezen van TBC. Hij vond Dalat en ontdekte dat de grond er ook ideaal was voor het verbouwen van arabica koffie (hetgeen de mensen nog steeds doen). Leuke koffiebars te over daar. Ook de huisjes zijn echt typisch waardoor het soms al lachend het Zwitserland van Vietnam wordt genoemd. We deden hier een leuke hike en Bruno de dag er na nog een mountainbike tocht terwijl ik de koffie -en zijdewinkels afschuimde. The Crazy House is een soort Gaudi geïnspireerd huis dat je er kan bezoeken (je kan er ook logeren). Het werd ontworpen door een Vietnamese aristocratische dame die stage liep in Moskou en Beijing (het stikt er ook van de Russen).


Crazy house in Dalat

Van Dalat richting Nha Trang om onze terugweg langs de Vietnamese kust te beginnen. Bruno ging op zoek naar een mountainbike trip terwijl ik al stond te popelen om eindelijk het duiken te ontdekken. Gelukkig was het weer goed genoeg (Nha Trang heeft een eigen microklimaat) om uit te varen en konden we de dag erna starten. De eerste 30 seconden waren redelijk beangstigend (komt ervan als je enkel snorkelen gewoon bent) maar gelukkig had ik een goede dive master die mij meteen over die drempel heen hielp. Ook al was de zichtbaarheid volgens hen niet helemaal top het was ongelooflijk wat ik allemaal heb gezien. En na  dag ben ik zo verkocht dat het behalen van mijn open water brevet helemaal boven mijn "what I want for my 30th birthday" lijstje staat.

Van Nha Trang op naar Mui Ne, een kleiner stadje aan het strand. Hier sliepen we in een superleuk klein hotelletje waar we de wilde zee (Mui Ne is populair bij de surfers) konden hoorden donderen tot in ons bed. We huurden hier een scootertje waar we ons 2 dagen kostelijk mee geamuseerd hebben en waar we dan ook eens konden mee toeteren op eender wie of wat...

op gang met ons scooterke

ready to celebrate NYE on the beach

view from the room

naar de Red Sand Dunes met onze scooter

Sunset in Mui Ne

Onze reis eindigde in Vung Tau omdat dit dichter bij de luchthaven was in Ho Chi Minh. En hoewel we heel wat afgereden hebben met auto en bus in 14 dagen toch enkel het zuiden kunnen zien. We kunnen ons altijd moeilijk voorstellen hoe groot een land is vooraleer we er eens doorgereisd hebben. Maar Vietnam is enorm groot! Gelukkig gaan we in april nog eens terug samen met Matthias en Lobke om het noorden te doen dus they haven't seen the last of us. Vietnam we will be back!

Pal op de evenaar in Singapore!!

Vorige week moest Bruno voor het werk naar Singapore. Aangezien hij over het weekend moest blijven besloten we er dan maar een "weekendje weg" in Singapore van te maken. Dus nam ik vrijdagmorgen de ochtendvlucht naar daar en 4 uur later was ik ter plaatse.

Nu mag het in Hong Kong inmiddels een iets "koelere" 25 graden zijn, in Singapore werd ik meteen terug naar de hete en vochtige subtropen gebracht. Blijkbaar kennen ze er nauwelijks seizoenen (altijd warm en vochtig), het regent er typisch 1 uur per dag en voor de rest kan je vaak genieten van de zon. Mij hoor je dus niet klagen.

Wat me meteen opviel (en later ook bevestigd naarmate het weekend vorderde): Singaporezen zijn enorm vriendelijk én hun Engels is verbazend goed (zeker vergeleken met Honkies). Engels blijkt hun "business language" te zijn maar een gemiddelde Singaporees is 3-talig: Malay (een soort gesimplifieerd standaard Indonesisch), Engels en Mandarijns. Singapore is ook enorm proper en efficiënt georganiseerd. Een zeer aangename stad dus.

Vrijdagnamidag was Bruno nog aan het werk dus moest ik mezelf beetje bezighouden. Geen probleem, op naar het National Museum. Jammer genoeg was meest interessante verdiep gesloten...Dan maar over naar de orde van de dag: shopping malls! (en dan hoefde Bruno dat ook al niet meer te ondergaan). Mijn favoriet is de 313@Somerset met wat alternatievere winkeltjes en niet alledaagse merken. Maar ik liep ook naar de furutistische Ion op Orchard (Prada en Vuitton komen je tegen) en de Raffles Plaza. Ik scoorde er nieuwe Havaianas (die zullen in Vietnam goed van pas komen) en zelfs al een kerstcadeautje voor België.

 

Ion op Orchard Road

 

Tegen de avond keerde ik terug naar het hotel om met Bruno iets te gaan eten. Aangezien ons hotel zich bevond op Robertson Quay kozen we voor Perzisch in Clarke Quay, de trendy expatbuurt met heel veel neonlichtjes. Clarke Quay is eigenlijk een hele area vol restaurants en bars dus voor elk wat wils.

 

 

Robertson Quay en zicht vanuit de hotelkamer

 

 

Zaterdagmorgen gingen we op verkenningstocht langs de verschillende buuten van Singapore: Little India (zoals de naam zegt met Indische gemeenschap), Holland Village (expatbuurt en je raadt het al redelijk wat noorderburen te vinden ook). In de Botanical Garden aten we over de middag een lekkere spaghetti met Chili Crab. Dit laatste is een van de signature dishes in Singapore. In de namiddag gingen we wat doezelen aan het zwembad. 's Avonds trokken we naar Arab Street en Haji Lane (Arabische buurt), Chijmes (oude kerk met binnen in allemaal restaurants - vooral Japans) waar er een openluchtbioscoop bezig was (Love Actually nog wel!).

 

Arab Street (hier vond Disney dus de inspiratie voor Aladdin)

Chili Crab spaghetti

Een bezoekje aan dé toeristentrekpleister van Singapore mocht niet ontbreken, dus wij naar Marina Bay Sands hotel. Overdag ziet het er potsierlijk uit, zo'n boot op 3 pilaren. 's Avonds met de juiste verlichting heeft het wel iets. En wat het vooral is, het is groot, groter, grootst. Je kan er een halve dag in rondlopen en nog niet alles gezien hebben. We dronken er een (prijzige!) cocktail in de Ku De Ta helemaal boven, vooral voor het zicht dan wel. And what a view it was...

 

 View froom the top (KBC bevindt zich in de Prudential toren in de wirwar van gebouwen)

 



 Marina Bay Sands vanuit kikkerperspectief (en helemaal bovenaan links dronken wij onze cocktail)

 

 

De laatste dag spendeerden we in de Singapore Zoo waar we ontbeten met de aapjes (de urangutangs zijn het uithangbord van de zoo). Deze zoo wordt als een van de besten ter wereld beschouwd omdat je bijna nergens kooien ziet en de dieren redelijk veel plaats krijgen om "vrij" rond te lopen. De zoo begon als opvang shelter voor aapjes die in beslag genomen waren als huisdier (de aap Ah Meng was het eerste dier van de zoo en ze leeft nog steeds) maar inmiddels is het een bezoekje meer dan waard.

 

 Jammer genoeg was het bezoekje Singapore veel te kort, ik had er makkelijk nog een paar dagen kunnen en willen blijven. Hopelijk moet Bruno dus binnenkort nog eens die kant uit, want er valt nog veel te zien en te ontdekken daar op de evenaar!



 

 



 

Toch liever suikerbonen...

We hebben een drukke periode bezoekjes achter de rug. Begin november was het de beurt aan Hein en Katrien gevolgd door papa.We denken dat onze bezoekers zeker hebben kunnen ervaren hoe er wordt geleefd en gewerkt in Hong Kong: het tempo ligt hoog maar goed, work hard, play hard zullen we maar zeggen.

We zeulden hen mee naar alle mogelijke hoeken van Hong Kong of het nu voor sightseeing was of voor een hapje of een drankje. En ook voor ons is dat altijd een leuke manier om weer even stil te staan bij de fantatische stad waarin we leven en wat een voorrecht het is om Hong Kong onze thuis te mogen noemen for the time being. Zoals alle leuke verhaaltjes en bezoekjes kwam er ook een eind aan en inmiddels zijn we weer met z'n tweetjes.

Spannende tijden op het werk, onze collega Beryl is zopas bevallen van een zoontje...happy times! Maar toch is het in Hong Kong beetje anders dan in België. De meeste mensen bevallen hier in een public hospital. Helemaal niks ergs mee, de zorg is er even goed dan in een privéhospitaal, al is het grootste verschil natuurlijk het prijskaartje. Dat, plus de hoeveelheid privacy die je krijgt. In een privé-instelling ligt je alleen op de kamer, in een public hospital met een stuk of 8 mama's op 1 ward zoals ze dat hier noemen (netjes gescheiden met gordijntjes maar dat houdt het geluid van jankende baby's 's nachts natuurlijk niet tegen). Er zijn vaste bezoekuren, ook voor de papa dus voor het grootste deel van de dag sta je er alleen voor. Meestal sta je na 2 nachten ook buiten met je baby (hieraan kan België dan weer een lesje leren) en wordt je verder opgevolgd thuis. Kostprijs voor de bevalling? Gratis op vertoon van je HK identiteitskaart!

Toen ik vroeg hoe de baby heette kreeg ik zeer verbaasde blikken. In België wordt er maanden op voorhand al druk gedaan over namen kiezen en geboortekaartjes maken. Hier in Hong Kong geen geboortekaartjes en ook niet meteen een naam. De ouders hebben 30 dagen de tijd om een naam te kiezen en het kleintje te gaan registreren. Het kiezen van de naam hangt meestal samen met de datum en het jaar waarin de baby geboren wordt en vaak wordt er ook een soort "name specialist" geraadpleegd die in functie van geboortedatum en afstamming van de ouders de meest "fortunate" naam kiest. De Westerse naam mag zelf gekozen worden eens het kind er oud genoeg voor is, meestal ergens rond hun 12-16 jaar.

Dus: geen geboortekaartjes, geen namen, geen kraambezoek en ook.... geen suikerbonen. Ik trok schotels van ogen toen ik de dag erna in de pantry binnenkwam en een zeer indringende geur merkte. Neen, in plaats van suikerbonen wordt er door de ouders een soort van "welkomscadeau" afgeleverd op het werk. Dit bestaat uit grote potten "pork and eggs in vinegar and ginger" (opgelegd varkensvlees en eieren in azijn en gember).  De combinatie van azijn en gember zorgt ervoor dat je de "innerlijke mens" versterkt en is goed voor je ingewanden en je bloedwaarde. Het is een teken dat de ouders een gezond kind hebben gekregen en dat ze blij zijn dit te kunnen delen. Al had ik even blij geweest met een geboortekaartje en een doosje suikerbonen, want de geur bleef nog dagen hangen...En het zicht ervan is ook al niet veel beter, have a look :-)

Een fijn weerzien met mama...en Japan!

De laatste week van september en eerste week van oktober hadden we mama te gast. Aangezien ze nu al voor de tweede keer naar HK kwam en HK nu ook niet zo groot is bedachten we een leuke trip om samen te doen. Aangezien we zo vol lof waren over Japan na ons eerste bezoek in april dit jaar krulde mama haar neus om dit voor zichzelf eens te kunnen zien. Dus zo gezegd en gedaan en de 5-daagse naar Japan werd geboekt.

We verbleven deze keer in een andere stad van de Kansai regio: Osaka. Vanuit Osaka hebben we dan een aantal dagtrips gedaan.

De tweede dag van ons verblijf reden we per trein naar Nara, de hoofdstad van de regio voor dit Kyoto werd. We wandelden er op ons gemakje door het Nara park waar we de hertjes eten gaven (ze hebben wel bijna Bruno zijn t-shirt opgegeten want het zijn nogal opdringerige beestjes). Buiten de mooie Isuien garden gingen we ook binnen in de oudste tempel van Japan, de Todaiji Temple met het grootste gouden Buddha beeld.

's Avonds aten we in een lokale pub in Osaka. Het kostte ons wat moeite om dit adres uit de Lonely Planet te kunnen vinden (in een kelder) maar het was de moeite. Je zit neer op lage krukjes (of te tatami) rond de chef die maakt wat je wil (van de dagvoorraad sashimi tot lekkere inktvis of yakitori).

 Isuien Garden

 Todaiji Temple

 Pub food: je krijgt het eten op een plankje van de kok en neemt het er zelf af

 

De dag erna was het tijd voor onze eerste Shinkansen trip: een ritje op de Japanse sneltrein. We moesten ongeveer 350km afleggen naar Hiroshima vanuit Osaka en stonden er op...exact 86 minuten! De treinen zijn tot op de minuut getimed en nooit !!! (NMBS hoort u dit goed) te laat.

Eens aangekomen in Hiroshima wandelden we door het Peace Park naar de Atomic Bomb Dome. Dit is Unesco erfgoed en ook het enige gebouw dat nog behouden is van voor de atoombom ontploffing (ook al ontplofte de bom zo goed als boven het gebouw het geraamte staat er nog). Je zou denken "ok hier word ik niet zo vrolijk van" maar eigenlijk is Hiroshima (al heeft ze een droevig verleden) best een aangename stad: mooie parken met veel groen, brede lanen en vriendelijke mensen.

Uiteraard kan je niet naar Hiroshima zonder ook een bezoekje te brengen aan het museum maar rondlopen in de nieuwe stad is zeker de moeite.

 De shinkanzen naar Hiroshima

De atomic bomb dome in het Peace Park



Even rusten in de Shukkeien Garden

 

Tijdens onze voorlaatste dag trokken we nog eens naar Kyoto, om mama te laten zien wat ze er nu zo mooi aan vonden en ook om nog enkele dingen te zien die we vorige keer hadden moeten overslaan. We bekeen er de Golden Pavilion, aten oesters en octopusballetjes in de Nishiki market en winkelden een beetje in de Higashiyama buurt terwijl mama de temple bezocht.

 

's Avonds beklommen we (per roltrap) de Umeda Skybuilding waar Bruno en ik helemaal tot op de top gingen om er te genieten van een heus uitzicht over Osaka. We aten op de ground floor van het gebouw overheerlijke Okonomyaki waarvoor Osaka gekend is. Voor de liefhebbers: dit is een soort dikke pannekoek van noedels, ui, kool en afhankelijk van wat je wil zeevruchten of varkensvlees overgoten met een heerlijke BBQ saus en mayonaise. Ja, dat vult! En da sake erbij was zeker niet mis.

 

 De Umeda skybuilding

 Golden Pavilion

Gezellige straatjes in Higashiyama buurt

"balletjes" in de Nishiki market: het deeg wordt in een soort diepe poffertjespan gegoten, stukje inktvis erin en dan heel vakkundig en vooral snel omgedraaid zodat je dus balletjes krijgt.

 

De laatste dag in Osaka beklommen we nog het fort naar Osaka Castle, dat reeds 3 keer heropgebouwd werd na de vele oorlogen tussen de verschillen landsheren vroeger en een paar branden. Buitenkant zeker de moeite, museum binnen voor de liefhebbers.

 





En daarmee zat de vakantie er jammer genoeg weer op. Genoeg krijgen zullen we van Japan niet snel en we plannen zeker nog een bezoekje terug! Maar nu eerst nog een beetje werken (kwestie dat we de reismicrobe kunnen blijven bekostigen)

Zeil je voor het eerst...

Wat krijg je als je een handjevol Belgen overgiet met een sausje van Latino's? Juist ja! One big fat Mexican birthday party!

Voor mij een eerste junk boat feestje ter ere van de verjaardag van onze vrienden Yasser en David.
Een leuk uitje voor wanneer het vochtige, plakkerig warme seizoen plaats ruimt voor aangenaam en warm (maar droog) zomerweer.

Je kan in Hong Kong de zogenaamde junk boats huren in alle soorten en maten. Je huurt deze voor een hele dag of voor een avond (night junk).
Eten is voorzien, drank en muziek moet je zelf verzorgen, in het geval van Zuid-Amerikanen volop salsa en meringue, olé!

We deden ons tegoed aan de zelfgemaakte mojito's van Yasser (echt niemand maakt ze zo lekker) en we vulden onze maagjes met heerlijke nacho's  en burrito's van Little Burro in HK. Er zijn wel wat Mexicaanse restaurants te vinden hier, maar deze loopt toch weg met de prijs voor beste guacamole.

We vaarden uit naar Lamma island voor een eerste plons in het water en zetten daarna koers nabij Stanley voor de rest van de namiddag.

Of hoe je door een dagje ronddobberen beseft hoe zalig het leven hier in Hong Kong kan zijn tijdens de weekends waar niets moet en alles mag. Zeker als je kan genieten van wederom een mooie zonsondergang en beseft dat het intussen in België volop herfst is :-)

 The master of Mojito @ work: let u vooral op de schort!

Swimmimg @ Stanley

Group pic 

Enjoying the quality time

When the sun sets on a beautiful day

Occupy Central - is it not our battle?

Als je als Belg het land verlaat om elders te gaan wonen ben je blij om de politieke deur even achter je dicht te trekken. Ook al blijven we hier via de media het politieke gebeuren in België volgen, je hoeft het je niet echt aan te trekken (stiekem ben je blij en opgelucht dat je er even geen deel van hoeft uit te maken) ... tot het ook op politiek vlak begint te stormen waar je woont.

 

Hong Kong, anders zo "rustig" werd in de nacht van zondag 28 september opgeschrikt door de protestbeweging van Occupy Central. Er waren al geruchten dat er protest zou komen naar aanleiding van 1 oktober (de National Day in China) maar tot voor kort hadden we er nog niet veel van gemerkt. Duizenden mensen, waaronder veel studenten, marcheerden van Central over Admiralty (waar de gebouwen van de rergering zich bevinden) naar Wan Chai. Velen brachten de nacht door op straat. Opmerkelijk aan het protest? Er sneuvelde geen enkel winkelraam, er werd niet met stenen gegooid of auto's in brand gestoken. Hordes mensen op de been en nergens schade (beter zelfs, de protestbeweging deelde 's nachts overal vuilzakken uit zodat er ook geen afval op straat zou achterblijven). Des te groter was ieders verwondering dat de politie besliste traangas in te zetten om de protestanten uit elkaar te drijven. Met zelfgemaakte brillen en paraplu's probeerde men zich ertegen te verzetten, vandaar dat het protest later de naam "Umbrella Movement" kreeg.

 

Politie zet traangas in tegen de protestanten die zich proberen af te schermen met paraplu's

Even kort intermezzo: waar gaat het juist om? Toen Hong Kong werd overgedragen aan China door de Britten werd aan Hong Kong een democratisch regime beloofd door China. China heeft echter de spelregels veranderd want bij de volgende verkiezingen in 2017 mogen kandidaten niet meer democratisch worden voorgesteld maar wil China bepalen op welke kandidaten er kan gestemd worden. Zij vinden dit democratisch, Hong Kong niet. Al deze kandidaten dienen immers grondig gescreend te worden door de Chinese Volkspartij en zullen bijgevolg allemaal pro-Beijing minded zijn. Het is net hetzelfde als dat je zou zeggen: "Bij de volgende verkiezingen in België kan je kiezen tussen een kandidaat van partij paars, partij paars of partij paars". Keuzevrijheid??

 

Maandagmorgen? Chaos in Hong Kong. Geen busverkeer, geen taxi's, scholen sluiten hun deuren en sommige mensen raken niet op het werk. Ikzelf werk in Wanchai en had er een hele klus aan om via de metro op het werk te raken (want werkelijk IEDEREEN wil op de metro). Intussen hadden we mama op bezoek die grotendeels een streep door haar programma moest trekken omwille van het feit dat er op de helft van het eiland geen bussen of taxi's reden. Ze raakte in de namiddag nog net terug van Stanley tot in Wanchai maar de taxichauffeur weigerde om haar naar Central te brengen (wederom iedereen de metro op).

 

Lege straten in Wanchai waar het normaal gezien krioelt van

 

de bussen en taxi's (getrokken van op de footbridge aan de office waar ik werk)

 



Dinsdagmorgen? Scholen blijven gesloten en nog steeds geen bussen of taxi's. Gelukkig is de metro inmiddels wat beter georganiseerd en is er extra personeel ingezet om iedereen tijdig te krijgen waar ze moeten zijn. Intussen blijken er ook bij de collega's grote voorstanders te zijn van de Occupy Central of Pro-Democracy beweging. Velen verschijnen met kleine oogjes op het werk omdat ze maandagavond ook uren op straat hebben doorgebracht.

 

Het draait hier niet enkel om de volgende verkiezingen, de wortels zitten veel dieper. Want als de verkiezingen niet meer democratisch kunnen, wat is dan het volgende?: de freedom of speech? freedom of assembly? freedom of information? Allemaal dingen die wij als Westerling als normaal aanschouwen maar in China niet de gang van zaken is. Er is geen freedom of speech, niemand durft te spreken want deze mensen dreigen opeens te "verdwijnen". Er is geen freedom of assembly, remember Tienanmen? Er is geen freedom of information: facebook is niet toegankelijk in China.

 

Nog straffer, China had de voorbije week de handen vol om artikels over Hong Kong ontoegankelijk te maken voor Chinezen. Of indien dit niet lukte werd de foto bijgewerkt of de titel veranderd. Een van de titels in een Chinese krant las: "Thousands of students on the streets in Hong Kong to celebrate the National Day of China" (euh, not really).

Honderden artikels werden door China geblokkeerd of de inhoud ervan werd gewijzigd.

Chinezen die een uitstap naar Hong Kong hebben geboekt worden niet doorgelaten aan de grens, groepsreizen uit China naar Hong Kong worden gecancelled. China heeft heilige schrik dat de Chinezen doorhebben welk tafereel er zich afspeelt en ook meer autonomie zouden vragen binnen China.

Vanaf woensdag besloten wij het protest even te laten voor wat het was een er tussenuit te trekken naar Japan maar ook daar bleven we de protesten volgen. Op 1 oktober (National Day) kwam het tot handgemeen tussen de protestanten en zogenaamde Anti-Occupy movements. De vechtersbazen verplaatsen zich in heuze knokploegen met maskers om hun gezicht te bedekken. Politie was nergens te bespeuren om de orde te handhaven. Meteen deed de geruchtenmolen de ronde dat China de Triades (Chinese maffia) had opgetrommeld om de protestanten angst aan te jagen. Beloofde gesprekken tussen studentenbewegingen en de overheid werden afgeblazen en het was terug naar af.

gewonde protestant na een aanval door een van de knokploegen

 



De Chief Executive van Hong Kong (er zelf van beschuldigd niet meer dan een marionet te zijn van Beijing) houdt intussen voet bij stuk. Meer nog, hij stelt een ultimatum tot zondag. Daarna zullen alle mogelijke middelen worden ingezet om de manifestanten te verwijderen en de mensen terug aan het werk te laten gaan.

Inmiddels zijn we dinsdag. Het protest is grotendeels verwaterd, nog niet alle wegen zijn terug open maar de scholen zijn inmiddels wel terug actief en her en der zie je alweer een taxi en een bus rijden. Vandaag is een eerste overleg gepland tussen de Pro-Democracy beweging en de regering. Beijing heeft geen haartje toegegeven aan het protest.

Wat betekent dit voor Hong Kong? Gaan we hier naar een scenario zoals in Beijing? Zal de volgende generatie Hong Kongers niet meer dezelfde verworven rechten kunnen genieten als de huidige? Wat betekent dit voor alle internationale bedrijven die zich hier hebben gevestigd in de wetenschap dat Hong Kong het perfecte huwelijk was tussen Oost en West?

Het wordt afwachten naar de toekomst. Maar Beijing is oppermachtig. China is groot, te groot. Er zijn zoveel Chinezen en Hong Kong is zo klein. Als tijdelijke bewoner hier zou je kunnen zeggen dat dit niet jouw strijd is om te voeren, maar je woont er wel tussenin dus automatisch ga je er ook je mening over vormen. Ik heb sympathie voor de studenten die durven opkomen voor hun toekomst. Niet voor de eerste keer brengt een kleine rimpel op het water een veel grotere golf teweeg (remember de studentenbeweging "Leuven Vlaams" in België). China zal dit niet kunnen negeren, ze hebben niet alle foto's en artikels offline kunnen halen. Dit zal hen nog parten spelen, Hong Kong is de luis in de pels geworden van China en zal hopelijk als inspiratie dienen voor andere gebieden onder druk (Tibet, Mongolië, maar ook Taiwan). Until then Hong Kong, stay strong!

 

 

Hong Kong revised!

1 september: ook voor de schoolgaande jeugd in Hong Kong opnieuw het startschot voor een nieuw schooljaar. Het is inmiddels al het tweede jaar dat we hier de "terug naar school vreugde" zien bij de kinderen en jeugd in Discovery Bay.

En zo begint alles zich zo een beetje voor de 2e maal af te spelen voor ons nu we al even aan ons tweede jaar hier bezig zijn. Voor de tweede keer hebben we hier bijna het regenseizoen overleefd (hout vasthouden dat er nu in september geen bakken water meer uitvallen of een taifun op de loer ligt ergens). Volgende week voor de tweede maal Mid-Autumn festival: het festival van de lantaarntjes voor de kinderen en de mooncakes en fruitmanden die ons kantoor in overvloed bereiken.
Zo heb ik voor het eerst "mangosteen" gegeten. Het heeft niets te maken met mango of met een steen. Het is een kleine bolsterachtige vrucht met binnenin wit en zoet vruchtvlees en het is overheerlijk.
Eind september voor de tweede maal bezoek van la mamma uit België en eveneens voor de tweede maal een bezoekje aan Japan (dit keer Osaka).

Soms zitten we zoal eens te filosoferen hoe het leven in Hong Kong ons veranderd heeft of onze blik heeft verruimd. Zo zijn er wel een aantal dingen die ons opvallen:
- Hong Kong is VEILIG: ik betrap er mezelf meer dan eens op dat ik mijn handtas ergens laat staan terwijl ik een koffie ga bestellen of terwijl ik in de supermarkt nog snel even de andere rij in loop omdat ik iets vergeten ben. Geen mens die er raar van opkijkt. Daar zou ik in België toch wel 2 keer over nagedacht hebben eer ik dat zou doen
- Roltrappen zijn normaal, anywhere en anytime: aan de supermarkt, aan de metro, in de mall, op straat (van het gelijkvloers naar de eerste verdieping), ... We zijn dan ook selectief blind geworden voor het gebruik der trappen. Soms zijn er zelfs geen trappen maar als ze er zijn worden ze niet of amper gebruikt (behalve als we na een vlucht van 14 uur naar België eens dringend onze benen moeten strekken en toch maar de trap nemen in de luchthaven)
- Hong Kong is dé city of convenience: boodschappen worden aan je deur geleverd (hip hoi voor het niet meer sleuren met het water, waspoeder en melk), openbaar vervoer is meticuleus georganiseerd: als de ferry 2 minuten te laat is worden die 2 minuten vertraging gevuld met excuses van de ferrymaatschappy en voor 3 euro sta je met een taxi op een mum van tijd waar dan ook je wil zijn, restaurants en bars zijn er in overvloed waardoor je je nooit ofte nimmer verveelt maw er is altijd wel iets te doen, ...
- Een domestic helper is niet iets voor de upper class: als je met 2 uit werken gaat (believe me de 38-uren week is een lachtertje hier) en van 's ochtends tot 's avonds uit huis bent val je op je knieën van dankbaarheid bij het zien van een opgeruimd en gepoetst appartement en versgewassen lakens op het bed en gestreken kledij in de kasten. Er is de laatste tijd heel wat te doen geweest over de onmenselijke behandeling van de live-in helpers (sorry maar de waarheid: vooral bij de Chinese gezinnen) en hun leefomstandigheden. Meestal zijn het Fillipijnse meisjes die thuis geen geld of vooruitzichten hadden en dus als domestic helper naar HK komen. Maar uiteraard zijn dit geen "dingen" en dien je hen fair en eerlijk te behandelen. Onze Catherine is goud waard, dat staat vast (al krijg ik het haar niet aan haar verstand gebracht dat wij niet "mam"en "sir" noemen). Salut en de kost dienstencheques!
- Hong Kong is een paradijs voor hikers: city life? Ook ja maar mijn god wat zijn er hier mooie wandelingen te doen. Bruno heeft het hiken helemaal ontdekt en gaat nu steevast op zaterdag mee met een groepje fanatiekelingen. Net zoals "de 20 km van Brussel in BE" hebben we hier events waar een heel jaar naartoe geleefd en gewerkt wordt. Er wordt nu naarstig getraind voor onder andere de  Maclehose trail (geen lachtertje want dit is een allesbehalve plat parcours, zoek het maar eens op) en de stairmasters (de naam zegt het zelf, bergop en bergaf en goed voor de kuitjes)

Daarbuiten hebben we er op een klein anderhalf jaar tijd al prachtige reizen op zitten die we vanuit België waarschijnlijk over 10 jaar hadden moeten spreiden (zowel voor de portemonnee als voor de afstand). Vanuit Hong Kong geraak je werkelijk overal in Azië en dit op enkele uurtjes vliegen. We zijn er nog lang niet op uitgekeken. Ons to-do lijstje zijn we flink aan het afwerken al komen er telkens weer dingen bij :-)

Binnenkort komen er waarschijnlijk wel eens een aantal foto's online van Bruno zijn hike verslaving, kwestie dat we jullie deze mooie beelden niet willen ontzeggen.

In tussentijd hieronder een foto van onze part-time hond Max. We zijn er intussen uit dat er momenteel geen full-time tweede hond kan bijkomen. Max is de hond van mensen bij ons wat verder in Discovery Bay maar jammer genoeg hebben ze eigenlijk geen tijd om met hem te wandelen. En daarvoor hebben wij ons met plezier opgegeven. Gezin blij, wij blij met nieuwe wandelgezelschap en Max blij (en moe vooral).